Monolitni sistemi (Monolithic systems)

U prošlosti monolitni sistemi su predstavljali najčešću organizaciju tj strukturu operativnih sistema. Ovaj način organizacije operativnih sistema je Andrew Tanenbaum nazvao "The Big Mess" - velika zbrka, videćemo zašto.

Operativni sistem koji koristi ovakvu strukturu je realizovan kao skup procedura (tj funkcija koje su organizovane po modulima), od kojih svaka može pozvati svaku ako je to potrebno. Monolitni operativni sistemi nemaju pravilnu strukturu kao slojeviti operativni sistemi, jer se sastoje od modula čija saradnja nije ograničena pravilima kao kod slojevitih operativnih sistema. To znači da se iz svakog od modula monolitnih operativnih sistema mogu slobodno pozivati operacije svih ostalih modula.

Korisnicki programi, servise OS-a koriste na sledeći način: parametri sistemskog poziva se smeštaju u određena mesta, kao što su registri procesora ili stek, pa sledi specijalna operacija - poziv jezgra OS-a (kernel call).
Ova operacija prebacuje procesor iz korisnickog režima rada u sistemski režim rada i kontrolu predaje OS-u. U korisničkom režimu rada nisu dozvoljene neke komande procesora, a u sistemskom režimu mogu se koristiti sve operacije poznate od strane procesora. Posle poziva jezgru, OS preuzima kontrolu, na osnovu parametara poziva određuje koju sistemsku proceduru treba pozvati i poziva tu proceduru i na kraju se kontrola vraća korisničkom programu.

Znači OS ima sledecu strukturu (sastoji se od 3 sloja):

  • glavni program koji obraduje sistemske pozive
  • skup sistemskih procedura koje se pozivaju prilikom sistemskih poziva
  • skup pomoćnih procedura koje se koriste od strane sistemskih procedura
Unless otherwise stated, the content of this page is licensed under GNU Free Documentation License.