Osnovni pojmovi programskih jezika - aplikativni softver

Jezik je sredstvo komunikacije zvučnim i/ili pisanim simbolima.
Postoje prirodni i veštacki jezici.
Programski jezici su veštacki jezici definisani radi olakšavanja komunikacije sa računarima.

I prirodni i veštacki jezici imaju tri komponente:

sintaksu: Sintaksa se odnosi na načine na koji pojedinačni simboli mogu da kreiraju ispravne rečenice jezika (ili programe). Sintaksa definise formalne relacije izmedju elemenata jezika, time pružajući strukturne opise različitih izraza koji čine ispravne niske jezika. Sintaksa se bavi samo formom i strukturom simbola jezika bez bilo kakvih razmatranja u vezi sa njihovim značenjem.

semantiku: Semantika pridružuje značenje sintaksno ispravnim niskama jezika. Za prirodne jezike, ovo znači povezivanje rečenica sa nekim specifičnim objektima, mislima i osećanjima. Za programske jezike, semantika opisuje ponašanje računara tokom izvršavanja programa napisanog na nekom jeziku. Ovo ponasanje moze se opisati relacijama izmedju ulaza i izlaza programa ili korak-po-korak objašnjenjem kako će se program izvršavati na stvarnoj ili apstraktnoj masini.

pragmatiku: Pragmatika se odnosi na one aspekte jezika koji uključuje korisnike jezika i psiholoske i sociološke aspekte kao sto su korisnost, opseg primena, i efekti na korisnike. Za programske jezike, pragmatika uključuje pitanja kao sto su lakoća programiranja, efkasnost u primenama i metodologija programiranja. Pragmatika je ključni predmet interesovanja onih koji dizajniraju i implementiraju programske jezike, uglavnom pisci kompajlera.

Izvor: beleške sa predavanja (Programiranje 1).

Unless otherwise stated, the content of this page is licensed under GNU Free Documentation License.